جواهرات مروارید در گذر تاریخ

به طور کلی در شرق و غرب عالم، جواهرات مرواریدی نمایانگر قدرت و طبقه اجتماعی بالا بودند. در طی دوران امپراطوری رومیان باستان، جواهرات ساخته شده از مروارید، زیورآلاتی لوکس و گران قیمت محسوب می گشتند. این جواهرات نماد تندرستی و سلامتی بودند. در قرون وسطی، مروارید به عنوان نشانه قدرت پادشاهان معروف گشت و بر طبق ویژگی های مسیح و مریم مقدس، جواهرات مرواریدی نماد و نشانه خلوص و عفت به شمار می رفتند. در دوران رنسانس خویش نگاره ها (پرتره ها) نمایانگر این نکته هستند که جواهرات مرواریدی توسط شاهزادگان و تجار مرفه بسیار استفاده می شود. از آن پس دیگر این جواهر معنای معنوی خود را از دست داد و معنایی مادی و دنیوی به خود گرفت.

گل سینه چشم عاشق

گل سینه چشم عاشق، انگلستان، 1800 تا 1820: طلا، مروارید، الماس و نقاشی مینیاتور.

در اروپا بانوان خاندان های سلطنتی مروارید ها را در تاج های خود استفاده می نمودند تا چشم بینندگان را خیره نمایند. در قرون 17 و 18 مروارید ها تبدیل به یکی از لوازمات تزئینی گشتند که غالبا به شیوه ای بسیار اغواگرانه از آنها استفاده می شد. آنها همچنین نمایانگر درجه بالای اجتماعی بودند. در اوایل قرن نوزدهم، مروارید ها به منظور بیان احساسات بیشتر به کار می رفت. بدین معنی که با استفاده از این جواهرات افراد به رساندن پیام عشق و غم مبادرت می ورزیدند. در همین قرن دولتمردان اروپایی در مراسمات خود از گردنبند های مروارید در اندازه های مختلف استفاده می کردند. دولتمردان غالبا از تاج های مرواریدی استفاده می نمودند تا دودمان خانوادگی و موفقیت های سرزمین خود را به رخ بکشانند.

تاج الماس و مروارید رزبری

گل سینه چشم عاشق، انگلستان، 1800 تا 1820: طلا، مروارید، الماس و نقاشی مینیاتور.

در پاریس جواهرسازان هنر سبک نوین از مروارید هایی با اشکال عجیب در آثار خود به عنوان نماد طبیعت استفاده می نمودند. در روسیه، ایران، چین و هند مروارید به عنوان نماد تفاخر حکومتگران به شمار می رفت.

هنگامی که حکومت های سلطنتی برچیده شد، بانوان مشهور و آینده دار جواهرات مرواریدی را به عنوان گردنبند استفاده می کردند. در قرن بیستم، زندگی شهری دستخوش تغییرات شد. مد متفاوت گشت و زنان از مروارید به عنوان کمربند استفادده می نمودند.

منبع مقاله:

سایت vam.ac

0 پاسخ ها

یک جواب دهید

پیشنهاد, مشکل یا سوالی دارید؟
احساس رایگان برای کمک!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *